Titaar,1970

1968-1989

In deze jaren geeft Jac van Someren les keramiek aan jongeren en volwassenen.

Voor zover tijd beschikbaar voor eigen werk laat hij zich in deze fase leiden door zijn sociale betrokkenheid. Aan het eind van de jaren zestig wijst hij, nog voor de massademonstraties, in zijn werk Atoomcentrale al op het gevaar van kernenergie. In Snoepflessen van de bioloog neemt hij een loopje met de medische experimen­teerzucht. Drie snoepflessen gevuld met keramische embryo's, de middelste fles met lottoballetjes: De wetenschap van het gokken. Een ander kenmerk voor veel van zijn werk is de komische noot. Als toeschouwer word je voortdurend op het verkeerde been gezet. Van een vogelnestje met heuse vleugelmoeren tot een Uitlaat­hond gemaakt van een auto-uitlaat. "Ik wil iets anders creëren dan je normaal zou verwachten. Een kleine kwinkslag waardoor je net even anders tegen de werkelijkheid aankijkt," aldus Jac. En wanneer hij gevraagd wordt voor een expositie in de open lucht, blijft het niet bij een idee.

Zo schermde hij eens tijdens een kunstproject een eiland af in het midden van de Bies­bosch. Een idyllische plek die ge­vrijwaard moest blijven van bezoekers. Hij bouwde een bruggedeelte dat aan de wal bleef steken en onmogelijk het eiland zou halen. Verder lag er aan de oever een veel te korte polsstok en gaven de richtingaanwijzers op een speelse wijze de verkeerde weg aan.